Το ΔΣ του Συλλόγου «Εμείς που σπουδάσαμε στο Σοσιαλισμό» με βαθιά θλίψη αποχαιρετάει τον συναγωνιστή μας και μέλος του Συλλόγου, Ευθύμιο Βαβίτσα ο οποίος «έφυγε» από κοντά μας την Πέμπτη 5 Νοέμβρη 2026.
Ο Ευθύμης γεννήθηκε στις 3 Σεπτέμβρη 1937 στην Κερασούλα Καλαμπάκας σε μια αγροτική οικογένεια. Ο πατέρας του, μέλος του ΚΚΕ συμμετείχε στον ένοπλο απελευθερωτικό αγώνα κατά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο και στη συνέχεια στο Δημοκρατικό Στρατό περνώντας πολλά χρόνια φυλακίσεων και εξορίας.
Για να σωθούν από τις επιθέσεις του κυβερνητικού στρατού κατά του άμαχου πληθυσμού στην ανταρτοκρατούμενη περιοχή της Δεσκάτης, το 1948 μαζί με τα τρία μικρότερα αδέρφια του κι έναν νεότερο ξάδερφό του φύγανε, υπό τη συνοδεία μιας νεαρής αντάρτισσας, με τα πόδια για τη Γιουγκοσλαβία. Εκεί, φτάνοντας στα Σκόπια, τα παιδιά χωρίστηκαν, όπως γινόταν με τα παιδιά των πολιτικών προσφύγων, με βάση την ηλικία τους για να σταλούν σε παιδικούς σταθμούς με τη στήριξη των Γιουγκοσλάβων κομμουνιστών και του νεαρού σοσιαλιστικού κράτους.
Αν και χρόνια γεμάτα στερήσεις λόγω των καταστροφών του πολέμου ήταν και η περίοδος των πιο γλυκών αναμνήσεων. Αν αληθεύει ότι οι πιο αληθινοί και βαθιοί δεσμοί ανάμεσα στους ανθρώπους γεννιούνται στις μεγαλύτερες δυσκολίες, αυτό ισχύει στο έπακρο γι’ αυτά τα ορφανά. Στα ερείπια του παλιού κόσμου της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης γεννιόταν ένας νέος κόσμος πραγματικής ελευθερίας και κοινωνικής δικαιοσύνης κι ένας νέος άνεμος έπνεε σ’ όλους τους τομείς της κοινωνίας δίνοντας ελπίδες και γεμίζοντας αισιοδοξία τα καταφρονημένα για αιώνες παιδιά του λαού. Ήταν η εποχή των μεγάλων προσδοκιών και οραμάτων που αφήνουν ανεξίτηλα τα ίχνη τους για μια ζωή σε μια ανόθευτη ακόμα νεανική ψυχή με την πίστη σε ιδανικά που υπερβαίνουν τον στενό αστικό ορίζοντα ατσαλώνοντας το χαρακτήρα. Ήταν εξίσου κι η εποχή της αγάπης της εργασίας και της δίψας για μάθηση.
Ο ίδιος έμαθε την τέχνη του τορναδόρου και δούλεψε μερικά χρόνια στη βιομηχανία, στην πόλη του Νόβι Σαντ στη βόρεια Σερβία. Τον Οκτώβρη του 1956, παραμονές της αντεπανάστασης στην Ουγγαρία μετακόμισε στη Βουδαπέστη για να βρει τα αδέρφια και τη μητριά του (η μητέρα του είχε πεθάνει πάνω στη γέννα). Στην Ουγγαρία εργάστηκε ως τορναδόρος και παράλληλα σπούδασε τεχνικός μηχανικός. Το ίδιο διάστημα παρακολούθησε και τελείωσε το βραδινό πανεπιστήμιο μαρξισμού-λενινισμού. Ο συνδυασμός της πρακτικής, χειρωνακτικής εργασίας με τη θεωρητική γνώση του επέτρεψε να αποκτήσει μια πολύ πλούσια και πολύτιμη εμπειρία σε όλη τη γκάμα της βιομηχανικής παραγωγής. Στη συνέχεια εργάστηκε στο τμήμα καινοτομιών, στην παραγωγή υφαντουργικών μηχανικών. Κατά τη διάρκεια της χούντας, με απόσπαση από την εργασία του, ανέλαβε την καθοδήγηση των παράνομων οργανώσεων της ΚΝΕ στη δυτική Ευρώπη. Tο 1978 ήρθε στην Ελλάδα για το 10ο Συνέδριο του ΚΚΕ παραμένοντας στη συνέχεια παράνομα στη χώρα με εντολή του κόμματος. Μόνο ύστερα από μια οδύσσεια προσπαθειών κατάφερε να επαναπατριστεί με την οικογένεια του το 1981. Αξιοποιώντας την καλή ειδίκευση και την πλούσια εργασιακή του εμπειρία στη σοσιαλιστική βιομηχανία και το πάθος του για την εργασία εργάστηκε σε διάφορες βιομηχανικές εταιρείες κυρίως στην τεχνική διεύθυνση και την οργάνωση της παραγωγής. Ταυτόχρονα είχε έντονη κομματική δραστηριότητα στην καθοδήγηση οργανώσεων. Ήταν σημαδιακή η δίμηνη πετυχημένη απεργία που οργάνωσε με τη βοήθεια συναδέλφων του στο εργοστάσιο παραγωγής κονσερβοκουτιών Παπάζογλου για την καταβολή των δεδουλευμένων τη δεκαετία του 80. Μετά τη συνταξιοδότησή του δραστηριοποιήθηκε στο σωματείο συνταξιούχων του ΙΚΑ παράλληλα με τις κομματικές χρεώσεις. Υπήρξε από τα πρώτα μέλη του Συλλόγου και παρακολουθούσε τη δράση του, όσο του επέτρεπαν οι δυνάμεις.
Αθήνα
05/11/2026
Το Διοικητικό Συμβούλιο